Huishoudboekje: ‘Ik hoef geen koophuis en dure auto’

'Mijn ouders zijn heel zuinig. Ik kreeg mee dat je het licht uitdoet als je een kamer uit gaat en de wc doorspoelt met douchewater. Onnodige dingen werden niet gekocht. Daar heb ik me wel tegen verzet, hoor. Ik was best een lastige puber. Geld moest rollen, vond ik toen. Inmiddels pluk ik wel de vruchten van mijn opvoeding.  

Ook vertellen over jouw financiën in de serie Huishoudboekje? Mail naar redactie@genoeg.nl.

Alles zelf betalen

'Ik heb sinds kort een tijdelijke baan als floormanager in een nachtclub. Daardoor heb ik op dit moment meer geld dan toen ik nog studeerde. Ik betaalde toen mijn levensonderhoud van wat ik verdiende als kok in een klimhal en mijn ouders betaalden mijn huur, mijn zorgverzekering ​​en mijn collegegeld.

'Met ingang van 2026 moet ik alles zelf gaan betalen. Dat vind ik redelijk. Ik ben bijna 25, het wordt weleens tijd. Maar ​​mijn inkomsten zijn nog onzeker, en bovendien wisselend, en mijn kosten gaan natuurlijk omhoog. Daarom let ik wel op mijn uitgaven. Mijn salaris zet ik direct op een spaarrekening. Als ik iets wil kopen, moet ik eerst geld overmaken naar mijn betaalrekening. Zo houd ik overzicht en geef ik mijn geld minder makkelijk uit. 

Zelfstandig

'Ik woon al op mezelf sinds mijn negentiende. Dat is jong voor iemand van mijn generatie. Zeker in Amsterdam, waar de woningnood hoog is. Ik had het geluk dat ik eerst een woning kon onderhuren, en daarna iets met vrienden kon delen. Nu woon ik in een studentenstudio van 20 vierkante meter. Dat is weinig, maar het voordeel is dat mijn energiekosten heel laag zijn. Het gebouw heeft ook energielabel A+. Nu ik ben afgestudeerd, moet ik er wel uit. 

'Ik zoek een woning met mijn vriendin in Amsterdam of omstreken. We delen nu al de boodschappenkosten. ​​Iedere maand storten we allebei 200 euro op een gezamenlijke rekening voor de boodschappen. Wat we daarnaast nog uitgeven, verrekenen we aan het eind van de maand. En als we geld ​​​​overhouden, gaan we er soms van uit eten. 

Besparen

'Aan kleding geef ik heel weinig uit. En het zou wat mij betreft nog minder mogen zijn. Ik koop pas nieuwe kleding als mijn vriendin zegt dat iets echt niet meer kan. Maar als een T-shirt dat ik leuk vind 30 euro kost, vraag ik het liever voor mijn verjaardag. Nee, fast fashion koop ik niet, daar ben ik heel erg tegen. Soms doe ik mee aan een kledingruil. Verder heb ik de mazzel dat ik altijd heb gewerkt bij bedrijven met een afdeling gevonden voorwerpen. Daar kan ik vaak kleding uitzoeken die niet is opgehaald.  

Verzorging en gezondheid

'Aan persoonlijke verzorging geef ik wat meer uit. ​​Zo reserveer ik elke maand 50 euro voor tattoo’s. Die laat ik zetten sinds mijn zeventiende, ze kosten gemiddeld 400 euro. Sport kost me dan weer niets. In de klimhal waar ik heb gewerkt, kan ik gratis boulderen. Verder kom ik aan mijn lichaamsbeweging door naar mijn werk te fietsen. Daar heb ik een Swap-fiets voor. Dat is natuurlijk duurder dan een eigen fiets, maar fietsen gaan bij mij helaas altijd kapot. 

‘Wat ik overhoud, zet ik apart voor vakanties en voor als we straks een woning vinden.’

'Aan mijn gezondheid zou ik liever meer uitgeven. Ik heb twee hernia’s gehad, ik denk doordat ik eenzijdig mijn buikspieren trainde en mijn rugspieren oversloeg. Daarnaast game ik veel, waardoor ik echt een voorovergebogen postuur heb. Fysiotherapie zou dus geen overbodige luxe zijn. Als ik meer geld had, sloot ik daarvoor een aanvullende zorgverzekering af. 

'Als mijn budget het toeliet, zou ik ook meer biologisch vlees eten. Nu ligt er de ene keer een mishandelde koe op mijn bord en de volgende keer een niet-mishandelde kip. Dat vind ik dan een beetje hypocriet van mezelf. 

 

'Mijn ouders hebben sinds mijn geboorte voor mij gespaard. Dat geld voelt niet echt als van mij, maar als het nodig is, kan ik er een beroep op doen. ​​​​De voorwaarde is dat ik het gebruik voor een investering in mezelf. Ik betaal er nu bijvoorbeeld mijn rijlessen van. Toen ik een semester in Berlijn studeerde, kon ik er ook gebruik van maken. Daar ben ik heel bevoorrecht in, vind ik.

 

'Zelf spaar ik elke maand 200 euro. Daarvan betaal ik onder andere tickets voor drum-’n-bass-festivals. Dat is mijn passie, maar het kost wel geld. Al zijn die festivals veel minder duur dan bijvoorbeeld techno-evenementen. Ik heb zelf een evenementenbedrijf opgericht met twee andere vrouwen, waarmee we onder andere een drum-’n-bass-festival met vrouwelijke deejays organiseren. Ons doel is niet om winst te maken, maar om geen verlies te lijden. Toch zijn we elke dag bezig met de vraag hoe we ons bedrijf beter kunnen laten lopen. 

 

'Als je echt wilt, kun je van deejaywerk je broodwinning maken. Maar dat levert geen hoog salaris op, en je bent altijd onderweg. Ik verlang juist vaak naar meer rust en regelmaat. Tegelijkertijd vind ik dat snel saai. Dat is een eeuwige strijd die ik met mezelf voer.

 

'Geld betekent voor mij het leven bekostigen en leuke dingen doen. Ik hoef geen koophuis en dure auto, zo sta ik niet in het leven. Een nieuwe wasmachine kunnen kopen als de oude kapot is, dat is rijkdom voor mij. Maar als ik een ton zou winnen, zou ik die wel gebruiken om een huis te kopen. Krijg je alleen een hypotheek op basis van je salaris? Nou, dan wordt het een goede camper. Dat is ook een droom van mij. Dan heb ik de vrijheid om erop uit te trekken.’